Maranello 550 swą wielostronnością odróżnia się od pozostałych modeli. Można nim codziennie dojeżdżać do pracy. Wnętrze bardzo przypomina luksusową limuzynę, zawieszenie ma też wyjątkowo komfortowe, poza tym zamontowano ABS i ASR. Nie trzeba się więc wyrzekać wygody, ani rezygnować ze sportowych osiągów. Porsche 911 Turbo i Aston Martin Vantage to jego jedyni prawdziwi konkurenci.

Niewielki kluczyk i trochę topornie działający immobilizer nie zapowiadają... potwornej mocy drzemiącej w tym aucie. Pierwszą "setkę" Ferrari osiąga w 4,4 s, a do 200 km/h rozpędza się w 14,2 s. Prędkość maksymalna to 320 km/h. To najsilniejsze Ferrari, nie licząc produkowanych w małej serii F40 i F50. Dzięki blokowi i głowicom odlanym z aluminium silnik ma masę 235 kg. Jednostka z czterema wałkami rozrządu i 48 zaworami z pojemności 5,5 l uzyskuje moc 485 KM (356 kW) i osiąga 569 Nm momentu obrotowego. Paliwo jest podawane przez wielopunktowy wtrysk paliwa Bosh 5,2. Komu to nie wystarczy, niech zajrzy pod maskę - tak pięknie może wyglądać tylko silnik Ferrari.

Aby uzyskać najlepszą przyczepność podczas jazdy z dużą prędkością, podłoga została zupełnie wygładzona i uformowana w tunelu aerodynamicznym. Zblokowanie skrzyni biegów z mechanizmem różnicowym tylnej osi korzystnie wpłynęło na rozłożenie mas na osie (przód - 53,2%, tył - 48,8%).

Wnętrze jest luksusowe. Ekstrawaganckie fotele, które na zakrętach znakomicie podtrzymują ciało, na desce rozdzielczej chrom i skóra. Wszystko ergonomiczne i logicznie poukładane. Jest też klimatyzacja i aluminiowe perforowane pedały, których nachylenie można wyregulować specjalnym kluczem. Pozycja "za kółkiem" - niemal idealna. Sześciobiegowa skrzynia ma typową dla Ferrari, wypolerowaną na wysoki połysk aluminiową prowadnicę. Do wrzucania biegów w te "rowki" trzeba się przyzwyczaić. Przy nierozgrzanym silniku skrzynia pracuje dość ciężko, ale po jakimś czasie drążek daje się przesuwać dokładnie. Właśnie takie elementy przypominają, że podczas jazdy trzeba się skoncentrować.

Oszołomieni urodą auta, nie zapominajmy jednak, że to bestia. Potężny ryk silnika i przyspieszenie wciskające w fotel okazują się tak samo imponujące jak hamowanie przed kolejnym zakrętem. Ferrari można prowadzić bardzo neutralnie. Dzięki superdokładnemu wspomaganiu jedziemy zawsze tam, gdzie chcemy. Nie warto odłączać układu przeciwpoślizgowego ASR. O nadmiar mocy w tym Maranello nie trudno, a gdy tył zacznie tańczyć niczym Travolta na parkiecie, potrzebne są stalowe nerwy, wprawna i silna ręka albo... modlitwa. Jeśli chcemy się zabawić w "małego Schumachera", jest na to bardziej bezpieczny sposób. Aktywny ASR podczas uślizgu tylnych kół wyhamowuje samochód poprzez łagodne ujęcie mocy silnika. Zapewnia to bezpieczeństwo nawet przy ostrej jeździe, czasami jednak hamowania wydają się zbyt mocne i długotrwałe. O wiele większe rezerwy w jeździe zostawia ASR po uaktywnieniu elektronicznie regulowanego sportowego programu zawieszenia. Wtedy system przeciwpoślizgowy otrzymuje swoje informacje poprzez czujniki ABS-u przy tylnych kołach i redukuje prędkość wyłącznie poprzez indywidualne wyhamowanie tylnych kół.

550 Maranello to wyjątkowe Ferrari. Co do dynamiki, wygody i jakości nie pozostawia żadnych życzeń. Wady ma każdy samochód, ale po co ich szukać w tak perfekcyjnym aucie. Gdyby na twarzy Claudii Schiffer pojawił się pryszcz, to i tak by mi się podobała. Nie dziwię się, że Włosi są tak dumni z Ferrari. Mają z czego.